deixa meu ben que te bique
como non bicou ninguén
que o amorciño que che teño
mais grande xa non ae quen
deixa meu ben de mirarme
non me chisques de reollo
que logo cos pesadelos
eu non podo pegar ollo
tes me tan engaiolado
que non sei onde mirar
si non miro pra os teus ollos
verdes co fondo do mar...
se os ollos meus de mirarte
se tornaron como o mar
foi amor por esperarte
non te voltes a marchar
non me penso alonxar mais
nin separarme de ti
que os cartos nada me diron
e riqueza a teño aqui...
dame un bico miña moza
une teus beizos cos meus
vamos unir nosas vidas
por sempre en nome de Deus...
Carmen Patiño Fernández
Carmiña
A Coruña 4 de agosto de 2010
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario