NON ERAN GAIVOTAS BLANCAS

NON ERAN GAIVOTAS MORTAS,
Non eran gaivotas mortas,
eran almas esquecidas,
que en chapapote cubertas,
alguén lles cortou as súas ás,

Non era chapapote negro
era veleno e maldade
eran tan só malicia,
recortando liberdade...

Foron días de pregarias,
tamén foron maldicións,
a quen matou a beleza,
e o pan do pescador...


Foron días como sempre,
onde Galicia é a escrava ,
de caprichos, do destino,
que coa nosa terra acaba...

Non eran gaivotas mortas,
eran so panos mollados,
de mariñeiros sen pan,
ao quedar desempregados,

Un ¡Xa abonda retumbaba!
Mans negras, brancas batas.
Ojala non repetisen
estas accións tan malditas
que ao eco sistema matan...

Pero hoxe outro escenario,
Tinguiuse de amargura,
E a fauna de Florida,
tinguida toda de loito

Polo mar navega escura?

Carmen Patiño Fernández...
Carmiña

LA FLOR DEL CARIÑO

Creció en mi huerto una flor
muy sencilla y muy coqueta
es un regalo de amor
y a veces muy indiscreta...

Cuando los novios la llevan
prendidos de sus ojales
los vigila cautelosa,
sin permitirles rivales...

Un día vino una moza
junto al hombre que otra amaba
y fingiendo su cariño
al guapo joven besaba...

pero la flor defendiendo
al otro amor verdadero
echó un olor pestilente
que la hizo estornudar

y su amor fue por los suelos...

VOLTANDO AO NOSO LAR...

deixa meu ben que te bique
como non bicou ninguén
que o amorciño que che teño
mais grande xa non ae quen


deixa meu ben de mirarme
non me chisques de reollo
que logo cos pesadelos
eu non podo pegar ollo


tes me tan engaiolado
que non sei onde mirar
si non miro pra os teus ollos
verdes co fondo do mar...


se os ollos meus de mirarte
se tornaron como o mar
foi amor por esperarte
non te voltes a marchar


non me penso alonxar mais
nin separarme de ti
que os cartos nada me diron
e riqueza a teño aqui...

dame un bico miña moza
une teus beizos cos meus
vamos unir nosas vidas
por sempre en nome de Deus...

Carmen Patiño Fernández
Carmiña
A Coruña 4 de agosto de 2010