Esperanza...

Na espesura das miñas penas
acougo coa esperanza de un día
podelas redimir,
e aínda quede tempo
aínda me quede algún tempo,
para eu poder amare sentir
esa sensación de anduriña,
que vai ao compás do vento co seu voo,
e aínda que lle faga fronte a choiva,
sigue a Diante coa tormenta de lóstregos
sen inmutarse, porque sabe,
que logo da tormenta se achega a calma

e cantas mais dificultades encontre no camiño
mais fermoso será o día que a calma se achegue
sen presas...
Ese día será un arco da vella
que encherá de cor a súa vida