DEIXANDO A TERRIÑA

Coa alma chorando

se queda una nae

de ver a unha filla

que vai a casar...

Vai lonxe moi lonxe

onde morre o vento

a unha terra extraña

cruzando o seu mar...

e na alma deixa

co unha dor tan grande

tanta tanta anguria

que non sei pensar

Os anos castigan

e déixan nos rúas

que vanse cravando

con forza na pel...

Os fillos creceron

pero os pais mermaron

e agora tornaron

nun fraxil papel...

Pensando nos mozos,

os ollos se cerran

de ver tantas lúas

que esperan se troquen

en lúas de mel...